Çið düþmüþ yamaçlar, gölgenin koruduðu yollar... Ben
burada kaybolmadým öðretmenim! Ben, karanlýk bakýþ-
larda, bulanýk zihinlerin uçurumlarýnda parçalandým.
“Hiç”in uðruna çektiðim ýzdýrabýn tükenen iniltilerini duyamadýn. Sen, o yollarda, o yamaçlarýn eteðinde
yorulmuþsun; bana ne?
دامنههای پوشیده از شبنم، مسیرهایی که سایهها از آنها محافظت میکنند... من اینجا گم نشدم، معلم! من در نگاههای تاریک، در ورطههای ذهنهای ابری، خرد شدم. تو نالههای محو رنجی را که به خاطر «هیچ» تحمل میکردم، نمیشنیدی. تو، تو در آن مسیرها، در پای آن دامنهها خستهای؛ این برای من چه اهمیتی دارد؟